حسن بن ظریف می گوید:دو مسئله در خاطرم بود که تصمیم داشتم در ضمن نامه ای از امام حسن عسگری (ع)سوال کنم.یکی این بود که حضرت قائم (عج)هنگامی که ظهور می کند،چگونه قضاوت می کند و دادگاه او در میان مردم در کجاست؟دومین مسئله این بود که درباره"تب ربع"(که یک روز می گیرد و دو روز نمی گیرد)بپرسم.سوال دوم را به طور کلی فراموش کردم.تنها سوال اول را نوشتم و درخواست جواب دادن به آن را نمودم.از جانب امام حسن عسگری (ع)جواب داد:"در مورد سوال از قائم ،او وقتی که ظهور کرد بین مردم براساس علم خودش قضاوت می کند،مانند قضاوت داوود پیامبر (س)و شاهد و گواه نمی طلبد ،و تو خاستی در مورد تب ربع بپرسی اما فراموش کردی،این آیه را در کاغذی بنویس و به شخصی که تب دارد آویزان کن به اذن خدا،انشا الله بهبود می یابد،و آن آیه این است:"یا نار کونی بردا و سلاما علی ابراهیم؛ای آتش!برای ابرهیم خلیل(ع)خنک و مایه سلامتی باش"(انبیاء/69)ما همین دستور را انجام دادیم،بیمار سلامتی خود را بازیافت.

   اصول کافی ج1  ص509

1.باید امر به معروف و نهی از منکر کننده بداند آنچه مکلف ترک نموده واجب و یا آن که مرتکب گردیده از منکرات است و بر کسی که چنین علم و آگاهی از کار دیگری ندارد واجب نیست.

2.باید آمر یا ناهی احتمال تاثیر دهد پس اگر مطمئن باشد که امر و نهیش موثر واقع نمی شود ،امر و نهی بر وی واجب نیست.

3.لازم است امر و نهی کننده بداند که شخص بر گناهش باقی است .پس اگر دانست که وی گناهش را ترک نموده و آن را تکرار نخواهد کرد امر به معروف و نهی از منکر بر او واجب نیست.

4.برخورد با گنهکار ضرر و مفسده ای برای امر و نهی کننده یا خویشان و برادران دینی اش نداشته باشد؛مگر معروف و منکر از اموری باشند که شارع مقدس اهتمام ویژه ای نسبت به آنها دارد؛مانند حفظ اسلام و امنیت جان و ناموس مسلمانان،بنابر این اگر شعائر اسلامی یا جان عده ای از مسلمانان در معرض خطر و نابودی شد باید اصل اهم و مهم مورد توجه قرار بگیرد و صرف ضرر دیدن موجب سقوط وظیفه نمی شود.

1.باید امر به معروف و نهی از منکر کننده بداند آنچه مکلف ترک نموده واجب و یا آن که مرتکب گردیده از منکرات است و بر کسی که چنین علم و آگاهی از کار دیگری ندارد واجب نیست.

2.باید آمر یا ناهی احتمال تاثیر دهد پس اگر مطمئن باشد که امر و نهیش موثر واقع نمی شود ،امر و نهی بر وی واجب نیست.

3.لازم است امر و نهی کننده بداند که شخص بر گناهش باقی است .پس اگر دانست که وی گناهش را ترک نموده و آن را تکرار نخواهد کرد امر به معروف و نهی از منکر بر او واجب نیست.

4.برخورد با گنهکار ضرر و مفسده ای برای امر و نهی کننده یا خویشان و برادران دینی اش نداشته باشد؛مگر معروف و منکر از اموری باشند که شارع مقدس اهتمام ویژه ای نسبت به آنها دارد؛مانند حفظ اسلام و امنیت جان و ناموس مسلمانان،بنابر این اگر شعائر اسلامی یا جان عده ای از مسلمانان در معرض خطر و نابودی شد باید اصل اهم و مهم مورد توجه قرار بگیرد و صرف ضرر دیدن موجب سقوط وظیفه نمی شود.