نقل شده است که به امیر المومنین علی(ع) پالوده هدیه دادند.فرمود:«این به چه معناست؟گفتند:به مناسبت نوروز،»فرمود: اگر قدر بدانید پس هر روزی نوروز است.روایات دیگری هم در این خصوص داریم که نشان می دهد در آن زمان بسیاری از مردم برای امام علی (ع)هدیه نوروزی می بردند و آن حضرت نیز قبول می کرد.هدیه ها غالبا عبارت بودند از شکر،پالوده،سمنو،و گاه لباس های گرانبهای زرباف که در ظرف هایی از نقره می گذاشتندو به خدمت آن حضرت می بردند.

همچنین معلی بن خنیس از امام صادق (ع) نقل می کند که فرمود:«همانا نوروز همان روزی است که در غدیر خم پیامبر اکرم (ص) از مردم برای علی (ع)عهد گرفت.پس مردم به ولایت او اقرار کردند پس خوشا به حال کسی که به عهد خود ثابت قدم ماند و وای به حال کسی که آن را بشکند.و آن همان روزی است که رسول خدا (ص) حضرت علی (ع) را به سوی وادی جن روانه کرد و از آنها عهد و پیمان گرفت.و آن همان روزی است که حضرت علی (ع)بر اهل نهروان غالب شد و ذوالثدیه را کشت.و آن همان روری است که قائم ما اهل بیت (ع)و صاحب امر ظاهر خواهد شد و خداوند متعال او را بر دجال غلبه خواهدداد؛پس آن حضرت دجال را بر کناسه کوفه به دار خواهد کشید و هیچ نوروزی نیست مگر آنکه ما در آن انتظار فرج را داریم برای اینکه نوروز از ایام ماست.ایرانیان آن را حفظ کرده اند و شما (عرب ها)آن را ضایع کرده اید.

معلی بن خنیس نیز نقل کرده است :در بامداد روز نوروز بر ابی عبدالله وارد شدم پس حضرت فرمود:ای معلی آیا این روز را مشناسی؟گفتم:نه.ولی می دانم روزی است که ایرانیان از آن تجلیل می کنند و در آن به همدیگر تبریک گفته و دعای خیر می کنند.فرمود:قسم به خانه کهن(کعبه)که در دل مکه است تجلیل این روز نیست مگر برای یک امر قدیمی که آنرا برای تو تفسیر می کنم،تا اینکه از آن مطلع شوی.پس گفتم:«اگر این علمی را که نزد شماست فرا گیرم برای من دوست داشتنی تر از اینکه تا ابد زندگی کنم.خداوند دشمنان شما را نابود کند. ایشان فرمود:ای معلی روز نوروز همان روزی است که خداوند در آن از بندگانش عهد گرفت که او را عبادت کنند و هیچ چیزی را شریک او ندانند و اینکه به رسولان و انبیاء و اولیایش ایمان بیاورند.

هم چنین امام علی (ع)در کلامی گهربار فرمود:هر روزی که در آن معصیت خدا نشود عید است.

1.در15سالگي آموختم كه مادران از همه بهتر مي دانند و گاهي اوقات هم پدران.

2.در20سالگي ياد گرفتم كه كار خلاف فايده اي ندارد،حتي اگر با مهارت انجام شود.

3.در30سالگي پي بردم كه قدرت،جاذبه مرد است و جاذبه،قدرت زن.

4.در35سالگي متوجه شدم كه آينده چيزي نيست كه انسان به ارث ببرد،بلكه چيزي است كه خود مي سازد.

5.در40سالگي آموختم كه رمز خوشبخت زيستن،در آن نيست كه كاري را دوست داريم انجام دهيم،بلكه در اين است كه كاري را كه انجام مي دهيم دوست داشته باشيم.

6.در 45 سالگي ياد گرفتم كه 10درصد از زندگي چيزهايي است كه براي انسان اتفاق مي افتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان مي دهد.

7.در50سالگي پي بردم كه كتاب بهترين دوست انسان و پيروي كوركورانه بدترين دشمن وي است.

8.در60سالگي متوجه شدم كه بدون عشق مي توان ايثار كرد، اما بدون ايثار هرگز نمي توان عشق ورزيد.

9.در70 سالگي ياد گرفتم كه زندگي در اختيار داشتن كارت هاي خوب نيست بلكه خوب بازي كردن با با كارت هاي بد است.

10.در75سالگي دانستم كه انسان تا وقتي فكر مي كند نارس است،به رشد و كمال خود ادامه مي دهد و به محض آنكه گمان كرد كه رسيده است دچار آفت مي شود.

11.در80سالگي پي بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن ،بزرگترين لذت دنياست.

12.در85 سالگي دريافتم كه همانا زندگي زيباست.

                                  نوشته شده به کوشش س.گودرزی

در روايت است كه:وقتي سعدبن معاذ شهيد شد پيامبر (ص) تشييع جنازه با شكوهي براي او انجام داد.حضرت در حالي كه پاها را برهنه كرده بود و دنبال جنازه سعد حركت كرده گاهي طرف راست و گاهي طرف چپ جنازه را مي گرفت چون نزديك قبر شدند حضرت داخل قبر شده و با دست مباركش او را داخل قبر گذاشته و قبر او را آماده و خشت بر روي آن گذاشت.در اين هنگام مادر سعد كنار قبر او آمد و گفت:گوارا باشد بر تو بهشت اي سعد!

حضرت رسول(ص) عرض كردند:مادر سعد با چنين يقيني سخن مگو كه الان قبر فشار سختي بر بدن سعد وارد نمود.مردم سوال كردند چرا يا رسوا الله با اينكه در تشييع جنازه سعد آنچنان اهميت قائل شدي كه نسبت به ديگران سابقه نداشت آنوقت مي فرمايي كه سعد دچار فشار قبر شد؟حضرت فرمود:آري سعد نسبت به خانواده اش بد اخلاق بود و اين فشار قبر از آن بد اخلاقي بود.

مطلوبیت شادی و شاد نمودن در اسلام:

در تبیین جایگاه شادی در اسلام باید گفت که اصل شاد زیستن در اسلام،مورد پذیرش بلکه تاکید است.امام علی (ع)می فرماید:«شادی انبساط خاطر و نشاط می آورد و غم،گرفتگی خاطر و دلگیری.»ونیز فرمود:کسی که شادیش کم باشد،آسایش او در مردن است.همچنین امام صادق (ع) می فرماید:«هر کس به چهره برادر خود لبخند بزند آن لبخند برای او حسنه ای خواهد بود.به همین جهت است که شاد کردن برادر مومن امری است مستحب و شوخی کردن با دیگران عملی مجاز به شمار می رود. در تاریخ صدر اسلام آمده است که روزی پیامبر اکرم (ص)و حضرت علی (ع) خرما می خوردند.پیامبر (ص) هسته های خرما را جلوی امام علی (ع) می گذاشت.پس از مدتی وقتی هسته های زیادی جلوی امام علی (ع) جمع شد پیامبر به او فرمود:یا علی!شما زیاد خرما خورده اید !و امام علی (ع) در پاسخ گفت:آن کس زیادتر خورده که خرما را با هسته اش خورده است.

در روایتی چنین آمده است:در بهشت خانه ای است به نام خانه شادی و تنها کسی به آن داخل می شود که یتیمان و بچه ها را خوشحال کند.

اسلام برای فراهم شدن زمینه های شاد زیستن مومنان به ابزارهای آن توجه زیادی کرده است؛به عنوان مثال بوی خوش که عامل مهم شادمانی است از سنت های رسول خدا است.امام صادق (ع) می فرماید:رسول خدا برای بوی خوش بیشتر از خوراک خرج می کرد.همچنین پوشیدن لباس سفید در اسلام مورد تاکید قرار گرفته است ؛چون رنگ روشن به ویژه سفید شادی آفرین می باشد و شاید از این جهت است که پوشیدن لباس سفید به ویژه در حال نماز سفارش شده است.

                                                       نوشته شده به کوشش س.گودرزی

تحقيقات دانشمندان تاثير معجزه آساي يكي ديگر از دستورات دين مبين اسلام را روشن كرد.نتيجه تحقيقلت يك گروه سي نفره از دانشمندان علوم پزشكي در كشور سوريه نشان مي دهد كه گفتن ذكر بسم الله در هنگام ذبح حيوانات تاثير معجزه آسايي در سلامت گوشت احشام و پرندگان دارد.تحقيقات سه ساله روي اختلاف گوشت حيوانات قرباني شده با ذكر بسم الله با گوشت حيواناتي كه بدون ذكر اين وا‍‍ژه مقدس ذبح شده اند نشان مي دهد در گوشت قرباني هايي كه بدون ذكر بسم الله ذبح شده اند ،لخته خون باكتري و ميكروب هاي در حال تكثير ديده مي شود ،اما اين موارد در گوشت حيواناتي كه با ذكر بسم الله ذبح شده اند ديده نشده است.

زن و مرد جواني به محله جديدي اسباب كشي كردند.روز بعد هنگام صرف صبحانه زن متوجه شد كه همسايه اش در حال آويزان كردن رخت هاي شسته است و گفت:«لباسها چندان تميز نيست.انگار نمي داند چطور لباس بشويد،احتمالا بايد پودر لباس شويي بهتري بخرد.»همسرش نگاهي كرد اما چيزي نگفت.هربار كه زن همسايه لباسهاي شسته اش را براي خشك كردن آويزان مي كرد،زن جوان همان حرف را تكرار مي كرد.تا اينكه حدود يك ماه بعد روزي از ديدن لباسهاي تميز روي بند رخت تعجب كرد و به همسرش گفت:«ياد گرفته چطور لباس بشويد.مانده ام كه چه كسي درست لباس شستن را يادش داده؟»مرد پاسخ داد «من امروز صبح زود بيدار شدم و پنجره هايمان را تميز كردم!»

زندگي هم همين طور است.وقتي رفتار ديگران را مشاهده مي كنيم،آنچه مي بينيم بستگي دارد به درجه شفافيت پنجره اي كه از آن به رفتار آنان نگاه مي كنيم.

قبل از هرگونه انتقادي ،بد نيست به ذهنيتي كه در آن لحظه داريم توجه كنيم و از خودمان بپرسيم :«آيا آمادگي آن را داريم كه به جاي قضاوت كردن فردي كه مي بينيم ،در پي ديدن جنبه هاي مثبت او باشيم؟»

                               نوشته شده به کوشش س.گودرزی