ای خدای بزرگ،ای ایده آل نمایی من،ای نهایت آرزوهای بشری،عاجزانه در مقابلت به خاک می افتم تو را سجده می کنم،می پرستم،ستایش می کنم که فقط تو ،آری فقط تو ای خدای بزرگ شایسته سپاس و ستایشی ،ولی افسوس که اغلب تظاهرات فریبنده و زودگذر دنیا را به جای تو می پرستم.به آنها عشق می ورزم و تو را فراموش می کنم اگرچه نمی توانم آن را هم فراموشی بنامم چون یک زیبایی یا یک تظاهر فریبنده نیز جلوه توست و مسحور تجلیات تو شدن نیز عشق به ذات توست.

در کتاب کمال الدین از محمد بن نعمان ،از حضرت ابی عبدالله امام صادق (ع)آمده است که:نزدیک ترین حالت بندگان به خدای عزوجل و خشنود ترین هنگام او از آنان،زمانی است که حجت خداوند را نیابند و برایشان آشکار نشود و از آنان پوشیده بماند که جای او را ندانند و در عین حال می دانند که دلایل و نشانه های الهی از بین نرفته است،در آن هنگام باید که هر صبح و شام منتظر فرج باشند. و همانا شدیدترین موقع غضب خداوند بر دشمنانش زمانی است که حجتش را از آنان پوشیده باشد که برایشان ظاهر نگردد و البته خداوند می داند که دوستانش به تردید نمی افتند و اگر چنین می دانست که آنان به تردید دچار می شوند،حجت خویش را یک چشم بر هم زدن هم از آنان مخفی نمی کرد.

خدای عالم در چند مورد بنده خود را ثنا می کند،

یکی آنکه مردی در بیابان تنها باشد همین که وقت نماز شد شروع به اذان کند و بعد از آن نماز خود را بخواند در حالی که هیچ کس با او نیست مگر خدای او،خداوند به چنین بنده ای مباهات می کند که ملائکه ببینند بنده ما تنهاست ولی ما را حاضر و ناظر می بیند،دیگر آنکه وقتی مومن نیمه شب نماز شب می خواند و در سجده از فرط خستگی خواب می رود ،خدا به او مباهات می کند،دیگر کسی که می خواهد نماز شب بخواند اما وقتی بیدار می شود می بیند صبح شده ،اگر اول نماز صبح را بخواندو بعد نماز شب را قضا کند ،خدا به او مباهات می کند،او مورد مدح خداست.

آقا شیخ علی زاهد قمی با آقای اشرفی(ره)به کربلا مشرف می شدند،آقای اشرفی از ایشان سوال می کند که آیا در این مدت که به کربلا می رفتید چیز عجیبی مشاهده کرده اید؟ایشان صحبت که نمی کرد؛ولی دفتر چه ای از جیبش بیرون آورد و به ایشان داد که در آن نوشته بود :مردی که صالح مقید بود که شبهای پنج شنبه از نجف به کربلا جهت زیارتی شب جمعه برود،نزدیک غروب مغازه خود را تعطیل می کرد و می رفت.یک روز پنج شنبه وقت غروب آفتاب دکان را تعطیل کرد و مقداری دیرتر از شبهای گذشته دکان خود را بست و آمد و دید که مال ها و قافله حرکت کرده و رفته اند،خیلی ناراحت شد.ولی ناگهان دید در گوشه ای چیزی است ،خوب نگاه کرد دید که شیر است!می گوید:در دلم افتاد که بر آن سوار شوم ،تا به حال این چنین سابقه شجاعتی نداشتم.به جلو رفتم و برروی شیر نشستم.شیر هم بلند شد و به سرعت به طرف کربلا رفت و از قافله هم گذشت.بعد از آن هر شب جمعه چنین برنامه ای برای او اتفاق می افتاد.