سی سال می شود                                                                                                                                                                            پدرم قد نکشیده

نه با تشویق نه با ترفیع

از روزی که پاهایش را زدند …..

منتظر بال است.

اندر حکایت است که شیخی برای وعظ و خطابه به مکانی دعوت شد.وی زمانی که به منبر رسید بر نخستین پله منبر جلوس کرد.پس از ایراد مطالبی حسن خطامی گفت و مطالب را به پایان رسانید.شب بعد نیز به همین منوال شب پیشین گذشت.اما در شب سوم حاضران شروع به سوال از شیخ کردند و شیخ نیز پس از کمی تامل ،اگر پاسخی داشت می داد و اگر جوابی نداشت ،می گفت نمی دانم!کم کم نمی دانم های شیخ بالا گرفت و مردم هم ناراحت شدند و هر کس به او چیزی گفت.یکی گفت :پس تو چه می دانی؟دیگری فریاد برآورد که تو را چه به منبر!آن هم منبر پله اولی!و…اما شیخ با آرامش و طمانینه خاصی در پاسخ آنها گفت:من به اندازه دانسته های خویش بر پله نخستین منبر نشسته ام!اگر می خواستم بر اساس ندانسته های خویش بنشینم که باید تا عرش برین بالا می نشستم.

امام صادق (ع) فرمودند:برای زن هنگامی که از خانه اش خارج می شود،شایسته نیست لباس های خود را زینت دهد.

                                                                                                                                                    من لا یحضره الفقیه ج3ص440

ابراهیم بن عباس می گوید:امام رضا (ع)نشد که به کسی در سخن گفتن ظلم یا جفا کند،هر کس با او سخن می گفت،کلام او را قطع نمی کرد و مجال می داد تا آخر سخنش را بگوید.اگر کسی حاجت پیش او می آورد در صورت امکان ابدا او را مایوس یا رد نمی کرد.ندیدم که در پیش کسی پایش را دراز کند،ندیدم در پیش کسی تکیه کند.ندیدم که به کسی از غلامانش فحش بدهد،ندیدم که آب دهان را به زمین اندازد.و ندیدم که با صدا و قهقهه بخندد بلکه فقط تبسم می کرد.چون سفره طعام را باز می کردند همه خدمت کاران و غلامانش را و حتی دربان را با خود سر سفره می نشاند.شبها کم می خوابید بیشتر بیدار می ماند،اکثر شبها از اول تا آخر احیا می کرد،بسیار روزه می گرفت،در هر ماه سه روز روزه از وی فوت نمی شد.در پنهانی بسیار احسان می کرد و صدقه می داد این کار را بیشتر در شبهای ظلمانی انجام می داد،هر که گوید :نظیر او را در خوبی دیده ام باور نکنید.

                                                                                                                                                                                            بحار ج49ص91

آیت الله شهید سید مصطفی خمینی رحمه الله فرزند امام راحل،خیلی باذوق و خوش مجلس بود و در مجالس دوستانه،منتهای ظرافت و لطافت را در سخنانش به کار می برد؛وقت دعا و عزاداری هم که می شد در بین تمام افراد نظیر نداشت.شخصی بود به نام شیخ جعفر که همیشه پس از نماز امام خمینی -قدس سره-در مجلس شیخ چند جمله ای ذکر مصیبت اباعبدالله (ع) می کرد و روضه می خواند.حاضران چندان اعتنایی نداشتند و کم کم متفرق می شدند و می رفتند ولی تنها کسی که مقید بود تا آخر بنشیند و روضه را گوش دهد،مرحوم حاج آقا مصطفی بود که گاهی می شد فقط ایشان در مسجد مانده بود و به روضه شیخ جعفر گوش می داد و می گریست.او مقید بود که در مجالس عزاداری که دوستان در منازل یا مدارس برقرار می کردند،شرکت کند،خود نیز،هر صبح جمعه مجلس روضه داشت که گاهی می شد روضه خوان تنها یک نفر مستمع داشت که آن هم خود مرحوم حاج آقا مصطفی بود.