خوش رویی و حسن خلق نیز یکی از ارزش های اخلاقی است که همواره آن را در رفتار اجتماعی باید پاس داشت و در گفت و گو با اعضای خانواده ، دوستان و استاد و مربی ، گشاده رو و خوش اخلاق بود . هیچ گاه در برخورد با آنان ، نباید بد خلقی کرد؛ زیرا یکی از راه های نفوذ در دل دیگران ،خوش خلقی است . حضرت علی علیه السلام می فرماید: ((برترین خویشاوندی و حسب و نسب ،خوش رویی و حسن خلق است)). بنابر مفهوم این روایت ، انسان های خوش اخلاق را همه دوست دارند و گویی همه ، از خویشاوندان و آشنایان او به شمار می آیند .پیامبر اکرم فرمود: روزی جبرئیل از سوی پروردگار متعال نزد من آمد و گفت:ای محمد ! برتو باد اخلاق نیک که این ویژگی ،خیر دنیا و آخرت را به همراه دارد . آگاه باشید که از میان شما کسی به من شباهت دارد که خوش اخلاق تر باشد.  البته خوش خلقی با شوخی کردن گزاف و گفتن سخنان بیهوده متفاوت است. بسیاری از دوستی ها با سخنان نابجا به قهر و جدایی می انجامد و روابط گرم و صمیمی خانواده ها با این سخنان از میان می رود. بد گفتاری ،دل های فراوانی را می شکند و خاطر انسان های بسیاری را می آزارد. امام علی علیه السلام برای ترک این خصلت چنین سفارش کرده است: ((از شوخی کردن و گفتن سخنان بی محتوا و بیهوده بر حذر باش )).  پس  پس باید خوش اخلاق بود ، اما از شوخی های بیهوده دوری کرد . 

cument> Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA yles DefLockedState="false” DefUnhideWhenUsed="true” DefSemiHidden="true” DefQFormat="false” DefPriority="99″ LatentStyleCount="267″> UnhideWhenUsed="false” QFormat="true” Name="heading 1″ />

ثانیه ها می روند وتبدیل به دقایق و ساعات و روز و شبان متوالی می گردند و این عمر ماست که به راحتی سپری می گردد . از کودکی به جوانی و از جوانی به میانسالی و پیری می رسیم و زمانی خبر دار می شویم که چیزی از حیاتمان نمانده است و همواره افسوس گذشته را می خوریم؛یعنی همواره در حسرت گذشته ایم بی آن که توجه کنیم همین زمان حال ما روزی گذشته خواهد شد.  و روزی افسوس همین زمان حال مان را خواهیم خورد. پس چرا اینک که در زمان حال هستیم از زندگی بهره نگیریم . همۀ لحظات و آنات حیات ، متساویاٌ دارای اعتبار و اهمیت اند. وقتی خود را شناختیم بهتر می توانیم حق انتخاب داشته باشیم . در جوانی خوب درس بخوانیم ، خوب ورزش کنیم و هیچ دقیقه و ساعتی را به اندوه و اهمال نگذرانیم. وقتی همه به کار و شغل دلخواه مان رسیدیم باید با آن دلخوش باشیم ، صمیمانه کار کنیم و از کار همراه با نشاط و سر زندگی لذت ببریم و طوری عمل کنیم که دیگران ما را ، منبع فیاض از انرژی و خوشی بشناسند و بر ما اقتدا کنند. در سنین کهنسالی هم به جای آن که از روزگار ناموفق و از دردهای جسمانی خویش ، پیش دیگران بنالیم باید از تجربیات خود دیگران را برخوردار کنیم .    معلم و راهنمای جوانان باشیم و به همگان درس زندگی بیاموزیم. بدین ترتیب همۀ روزهای حیات ما آکنده از شادابی و سر زندگی است و دیگر سوء موردی پیش نمی آید تا با اندوه و اسف لحظات را بر خود و دیگران ملامت بار سازیم.

cument> Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA yles DefLockedState="false” DefUnhideWhenUsed="true” DefSemiHidden="true” DefQFormat="false” DefPriority="99″ LatentStyleCount="267″> UnhideWhenUsed="false” QFormat="true” Name="heading 1″ />

افسوس گذشته را می خوریم؛یعنی همواره در حسرت گذشته ایم بی آن که توجه کنیم همین زمان حال ما روزی گذشته خواهد شد.  و روزی افسوس همین زمان حال مان را خواهیم خورد. پس چرا اینک که در زمان حال هستیم از زندگی بهره نگیریم . همۀ لحظات و آنات حیات ، متساویاٌ دارای اعتبار و اهمیت اند. وقتی خود را شناختیم بهتر می توانیم حق انتخاب داشته باشیم . در جوانی خوب درس بخوانیم ، خوب ورزش کنیم و هیچ دقیقه و ساعتی را به اندوه و اهمال نگذرانیم. وقتی همه به کار و شغل دلخواه مان رسیدیم باید با آن دلخوش باشیم ، صمیمانه کار کنیم و از کار همراه با نشاط و سر زندگی لذت ببریم و طوری عمل کنیم که دیگران ما را ، منبع فیاض از انرژی و خوشی بشناسند و بر ما اقتدا کنند.                                                             در سنین کهنسالی هم به جای آن که از روزگار ناموفق و از دردهای جسمانی خویش ، پیش دیگران بنالیم باید از تجربیات خود دیگران را برخوردار کنیم .    معلم و راهنمای جوانان باشیم و به همگان درس زندگی بیاموزیم. بدین ترتیب همۀ روزهای حیات ما آکنده از شادابی و سر زندگی است و دیگر سوء موردی پیش نمی آید تا با اندوه و اسف لحظات را بر خود و دیگران ملامت بار سازیم.

cument> Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA yles DefLockedState="false” DefUnhideWhenUsed="true” DefSemiHidden="true” DefQFormat="false” DefPriority="99″ LatentStyleCount="267″> UnhideWhenUsed="false” QFormat="true” Name="heading 1″ />

span>

2-در امور زندگی برنامه ریزی مناسبی داشته باشید.

3-یاد خدا را فراموش نکنید، به ویژه نماز اول وقت در مسجد با جماعت.

4-چای را با شکوفۀ بهار نارنج یا نعناع بنوشید.

5-از لباس های رنگ روشن و پارچه های الیاف طبیعی استفاده کنید.

6-از لبنیات تازه بیشتر استفاده کنید.

7-از ترشی و ادویه کمتر استفاده کنید .

8-در محل زندگی خود گل و گیاه نگهداری کنید تا اکسیژن بیشتری دریافت نمایید و به آرامش بیشتری برسید.

9-به مسائل کوچک فکر نکنید.

10-به هرجا که می خواهید بروید ، همیشه ده دقیقه زودتر حرکت کنید.

11-منتقل کردن یک احساس بد به شخص دیگر ، برای شخص فرستنده زیانبار تر است تا گیرنده.به خاطر خودتان هرچه زود تر یا حتی در همان لحظه ، خطا و لغزش دیگران را ببخشید.

12-از همان که هستید راضی باشید که احساس آرامش بیشتری خواهید کرد.

13-ریخت و پاش ها را مرتب کنید تا به آرامش برسید.

14-سعی کنید پرنده یا حیوان دیگری را در خانه نگهداری کنید و با آن مهربان باشید.

15-هر روز صبح زود در فضای سبز ورزش کنید و نفس عمیق بکشید.

16-در مکان های مذهبی بنشینید.

17-لحظه های زیبای زندگی تان را بنویسید.

18-جای آرامی را انتخاب کنید و همیشه به آن جا بروید.

cument> Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA yles DefLockedState="false” DefUnhideWhenUsed="true” DefSemiHidden="true” DefQFormat="false” DefPriority="99″ LatentStyleCount="267″> UnhideWhenUsed="false” QFormat="true” Name="heading 1″ />

دارد . هستند اشخاص عاقل و فهیمی که وقتی پای صحبت هایشان می نشینیم ؛ احساس راحتی و شادی و درس آموزی می کنیم. ای کاش همه چنین بودند ، اما متأسفانه بسیاری از مردم نمی دانند چگونه سخن بگویند. همواره دیگران و ما را می آزارند و سینۀ ما را از اندوه بدبختی های فرضی خود پر می کنند. چه لزومی دارد که جهان را از پشت شیشۀ کبود بنگریم؟ مگر در زندگانی نقاط روشن و نورانی نیست؟ چرا آن ها را ننگریم؟ چرا خوبی ها را نگوییم؟ چرا محبت ها را متبلور نکنیم؟ پاسخ همۀ این چرا ها در دست خانواده ها و مراکز آموزشی است. این پدران و مادران و معلمان هستند  که خود باید سرمشق و الگوی پسندیده ای برایمان باشند. درست و صادقانه بیندیشند و بگویند و فرزندان را همان سان تربیت کنند . مزاح و شوخی و طنز اگر در حد متعارف و مؤدبانه آن باشد نه تنها ناپسند نیست بلکه ایجاد نشاط و هماهنگی و لطف و خوشی می کند . اما وای به روزی که از حد متعادل خود خارج شود و به هرزه درآیی و توهین بینجامد . اگر در چنین مجلسی گرفتار آمدید به شما توصیه می کنم فوراً به بهانه ای از آن جمع خارج شوید . هر صبح که بر می خیزید ، به خود یاد آوری کنید که من امروز هیچ کس را با سخنانم نمی آزارم، از هیچ کس غیبت نمی کنم  و هیچ سخن بیهوده ای را بر زبان نمی آورم . وقتی من ، تو و او ، همه چنین کنیم ؛ جامعه روی بهبود و صلاح را خواهد دید.

cument> Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA yles DefLockedState="false” DefUnhideWhenUsed="true” DefSemiHidden="true” DefQFormat="false” DefPriority="99″ LatentStyleCount="267″> UnhideWhenUsed="false” QFormat="true” Name="heading 1″ />

لقات خاطر و موضوع آن ، متفاوت است. هرچه انسان ، ابتدایی تر و خام تر باشد محدوده ی دلبستگی های او تنگ تر است و بالعکس. انسان هایی با افق دید  بازتر ، دیگر به موضوعات حقیر نمی نگرند و هرچیز فاقد اهمیتی نظر آن ها را جلب نمی کند.  موضوع عشق این گونه انسان ها متعالی تر و والاتر ،مثلا از عشق به مال و منال و پایگاه اجتماعی به دلبستگی ها نسبت به هم نوع بشریت منش های نیک انسانی ، و خداپرستی می انجامد.   با این معیار می توانیم انسان ها را از نظر میزان و نوع تعلقاتشان دسته بندی کنیم: 1-اشخاصی سطحی ،ناپخته و دلبسته مرغوبات روزمره .  2-انسان های متعالی تر که علاوه بر رغبت به مسائل مادی و روزمره به موضوعاتی در محدوده ی اخلاق هم می اندیشند. و دسته ی سوم انسان های شریف و والا که همه ی حساسیت های خود را نسبت به مسائل بی اهمیت زندگی روزمره از کف داده اند و به جای آن ، همه ی توجهات خود را به آرمان های والایی که اندیشمندان بشری و پیامبران الهی ارائه کرده اند  معطوف می دارند.

غم و شادی دو پدیدۀ آشنا از تأثرات انسانی است و بشر در طول حیات خود به تناسب موقعیت های خاص و علل گوناگون گاهی شادمان و گاهی غمگین است . گذشته از این دو دسته انسان ، هستند کسانی که ذاتاٌ  طبعشان به یکی از این دو حالت بیشتر رغبت دارد. مثلاٌ اغلب بدون سبب غمگینند و یا بالعکس. حال این دو حالت استثنائی را با هم مقایسه می کنیم تا ببینیم کدام یک در زندگی ما تأثیرات مطلوب یا نامطلوب بر جای می گذارند .  طبیعی است بشر برای زندگی به نشاط و فعالیت و تلاش نیازمند است. انسان بیهوده غمگین والی الدوام آزرده خاطر نمی تواند منشأ خلاقیت باشد.  گاهی با کسانی رو به رو می شویم که به اصطلاح ، گویی کشتی هایشان غرق شده است . همواره به کنجی می نشینند و زانوی غم در بغل می گیرند؛و دنیا را به پایان رسیده می پندارند. طبیعی است که این چنین افراد نمی توانند با سر زندگی به دنبال کار و تلاش بروند و برای اطرافیانشان نیز موجب ملال خاطر و دل آزردگی هستند . بالعکس کسانی را می بینیم که وقتی وارد مجلسی می شوند با خود شور و شوق و هیجان می آورند . همه دوست دارند با چنین افرادی بارها نشست و برخاست و مراوده داشته باشند . شادی و نشاط ، چراغ روشن زندگی و منبع فیاض توانایی و سازندگی است؛ شادمانی نوری تابناک در دل شب های سیاه زندگی است.

نجار سال خورده ای به کارفرمایش گفت که می خواهد باز نشسته شود تا خانه ای برای خود بسازد و در کنار نوه هایش دوران پیری را سپری کند. کار فرما از اینکه کارگر خوبش را از دست می داد ناراحت بود ، ولی نجار خسته بود و به استراحت نیاز داشت. کارفرما از نجار خواست تا قبل از رفتن ،خانه ای برایش بسازد و بعد بازنشسته شود. نجار قبول کرد ولی دیگر دل به کار نمی بست، چون می دانست که کارش آینده ای نخواهد داشت . از چوب های نامرغوب برای ساخت خانه استفاده کرد و کارش را از سر سیری انجام داد. وقتی کارفرما برای دیدن خانه آمد ،کلید خانه را به نجار داد و گفت: این خانه هدیه من به شماست ، بابت زحماتی که در طول این سال ها برایم کشیده ای . نجار وا رفت ، او در تمام این مدت ،خانه ای برای خودش می ساخت و حالا مجبور بود در خانه ای زندگی کند که اصلا بدان تمایلی نداشت.